Welkom in het gastenboek van Overvallen Wat nu

Bericht:

21:03 09-05-2010
Hallo allemaal.
Heb echt maanden lopen zoeken naar een forum met mensen die een gewapende overval hebben meegemaakt,nu dus gevonden.

Ik ben in maart 2006 overvallen op mijn werk,,in de eerste instantie dacht ik,,Dit is een grap,,,
Maar nee ,,hij pakte zijn vuurwapen en schoot,,wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven.. Je lichaam en ziel zijn ver van elkaar verwijderd en je lichaam staat op automatische piloot. Je kijkt de dood in de ogen.

Ik gaf geld,,maar helaas wou hij meer geld,,wat ik net in de kluis had gestopt... dus hij schiet nog een keer,,,ik voelde de kogels echt langs me heen vliegen.
Hij was kwaad,,,en riep telkes OPSCHIETEN,MEER,MEER.. toen kwam mn chef eraan en hield de overvaller hem onder schot,,,dan gaat er weer iets nieuws door je heen,,,en het voelt als dood en verderf,,ik dacht dat hij voor mn ogen werd doodgeschoten,,,maar dat was niet het geva. gelukkig. Hoe ik het heb overleefd begrijp ik nog steeds niet,,de kogelgaten zaten in de muren... Toen de recherche kwam zeiden ze nog,,,,ongelofelijk dat je hier nog zit,,,,

ik heb nu nog steeds erg last van dat gebeuren.
Mijn toenmalige vriend steunde me niet en mijn toenmalige vrienden ook niet. Mijn relatie ging uit en moest verhuizen en had geen geld meer (ik kon niet meer werken,,en omdat ik er net 2 maand werkte kreeg ik een minimale uitkering)
Had echt niemand meer,mensen vonden me raar doen en steunden mij niet. Mijn angsten heb ik onderdrukt omdat ik ook nog een de pijn van het verlies van mn vriend en het verhuizen moest verwerken.

Nu ben ik voor de zoveelste keer in therapie,,en ik ben misselijk en duizelig en zo moe ben ik echt nog nooit geweest.
Nachtmerries,,,mensen niet vertrouwen en geen nieuwe contacten kunnen maken,,je eenzaa bang dat jezoiets nog een keer overkomt en alleen maar allert.m voelen en zeer onbergrepen. Lieve mensen dit was voor nu mijn verhaal,bedankt voor het lezen!
Geantwoord op: 11:37 10-05-2010

Hoi Kim,

Wat een vreselijk heftig verhaal zeg. Jij hebt echt een engelbewaarder op je schouder gehad.

Heb je wel de juiste therapie, omdat ik lees dat je al voor de zoveelste keer in therapie bent geweest.

Heel veel sterkte!!

Veel liefs Wendy

19:38 07-05-2010
Ik ben het weekend alleen met de kids.
Gaat gelukkig weer goed. 2 maanden geleden was ik ook een weekend alleen en zag er onwijs tegen op. Ik was echt onwijs bang terwijl ik eigenlijk wist dat het goed zou gaan.
Ik had iets besteld op internet en dat is vanavond aan huis gebracht. Ik zag de man lopen met 2 pakjes in zijn hand. Hij ging eerst naar de buren en ik had wel het gevoel dat hij ook naar ons toe kwam.
Hij belde aan en ik kreeg echt een rot gevoel in mijn buik en keel.
Nu nog nu ik het zit te typen.
Moest onwijs aan jou gebeurtenis denken Wendy.
Wat als het toch niet goed is en ik alleen met de jongens ben.
Oeps dit is echt weer een rot gevoel maar ik weet qua verstand dat het gewoon goed verder gaat het weekend. Alleen mijn gevoel moet ik nu even op een rijtje krijgen.
Fijn weekend allemaal
Geantwoord op: 11:34 10-05-2010

Hoi Heleen,

Als je het niet vertrouwt nooit de deur open doen!!! Ga dan naar boven en vraag door een raam wat ze willen hebben. Ik begrijp je gevoel helemaal hoor.

Liefs Wendy

13:24 06-05-2010
Hoi Lucy en alle anderen.
Ik heb gisteravond in bed onwijs na liggen denken over alles en iedereen en waarom goede hulp zo belangrijk is.
Het is goed voor de verwerking maar ook om antwoord op alle gedachten te krijgen die je voor jezelf heb.
Doordat je bent verandert en misschien angsten hebt waar anderen van denken doe eens normaal, ga eens door met je leven.
Ik heb soms best wel een vragen voor mezelf gehad waarvan ik dacht dat het raar was dat ik daar mee liep omdat het eigenlijk niet bij mij hoort.
Als je het er dan met de therapeut over hebt dan weet je gewoon dit hoort er allemaal bij. Als je die bevestiging heb dat het erbij hoort dan geeft het je weer rust en kan je dat weer los laten en weer verder met het ander.
Het is niet alleen de overval die je moet verwerken maar ook de verandering in jezelf en de angsten die het in je heeft los gemaakt.
Ik hoop dat ik het een beetje goed verwoord heb.

groetjes van Heleen
Geantwoord op: 15:05 06-05-2010

Hoi Heleen,

Je hebt het heel goed verwoord.

Liefs Wendy

09:22 06-05-2010
Hoi Lucy,

Ook voor mij zijn het hele bekende reacties.

Ook ik ben veranderd, kies meer voor mezelf en wordt sneller boos en emotioneel.

Je zegt dat je vrienden bent kwijtgeraakt, maar waren dit wel vrienden als ze je laten vallen op het moment dat je ze nodig hebt?

Ik hoop echt dat de therapie die je gaat volgen goed aanslaat en net als bij mij snel effect zal hebben. Als dit niet zo is gan dan niet bij de pakken neer zitten maar zoek dan verder!

En weet dat je via ons de steun kunt krijgen die je nodig hebt.

Immers lotgenoten helpen elkaar!

groeten en veel sterkte

Hans
20:46 04-05-2010
Lucy
hoi Wendy,

ja ik ben ook keihard geworden, en ik herken mezelf niet eens meer terug. Want ik was zo nooit. Op me oude school werd er gezegd dat ik me aanstelde zelfs door me beste vriendin. Die ben ik immers nu ook kwijt. En veel mensen doen alsof het zomaar iets is en alsof het nu wel weer goed met me gaat. Ze denken er heel makkelijk over. En veel steun heb ik niet door veel vrienden, natuurlijk me familie maarja. Ik laat het hier nog wel weten als ik me eerste therapie heb gehad.

groetjes lucy
16:47 04-05-2010
Lucy
hoi heleen, nee het is ook niet heel raar. Maar voor iemand die nooit boos werd op mensen is het ineens een hele verandering. Mensen die altijd een stukje boven mij stonden sta ik nu op 1 lijn. Dus de meeste schrikken hier erg van als ik ineens uitval tegen ze. Ik ga dan 11 mei op therapie en hoop echt dat het helpt. groetjes Lucy
Geantwoord op: 19:31 04-05-2010

Hoi Lucy,

Ik herken het wel. Mijn ouders, mijn man vinden me ook veranderd. Ze vinden me keihard geworden en dat klopt ook. Vertrouwen in mensen is weg. Natuurlijk niet mijn eigen familie. Vrienden ben ik er ook door kwijt geraakt omdat ze me niet begrepen en ik moest maar gewoon doorgaan met leven.
Ik ben niet meer de Wendy van voor de overval en dat zal ik ook nooit meer worden.
Succes met de therapie.

Liefs Wendy

 
Ad
21:28 02-05-2010
Hoi Lucy niet raar dat je agressief bent geworden. Ik was ook heel lang boos en heel snel kwaad. Vooral thuis op de kinderen.
Dat is gelukkig met therapie en antidepressiva weg gegaan. Er zijn soms momenten dat ik het nog heb hoor om niets boos worden maar dat is dan ook weer in wat voor bui ik zit en wat er allemaal om me heen is gebeurd.
Ook hier om is goede hulp heel erg belangrijk.
Het is zeker prettig dat deze site er is zodat je met de mensen contact kunt hebben die het zelfde hebben meegemaakt. En over het meeste wat je voelt of wat je mee maakt zowel lichamelijk als geestelijk daar toch over mee praten en niets raar vinden wat je zegt of wat je denkt.

Groetjes

Heleen
20:20 01-05-2010
Lucy
Ik vind jullie berichtjes heel lief, ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee. En ik ben door de overval ook heel agressief geworden. Ik ben zelf nog maar 17 jaar en dit heeft echt nog zo'n grote impact op mij. Ik heb wel 11mei een intake gesprek bij een psycholoog waar ik woon. Ik hoop zo dat dit helpt. Ik vind dit gastenboek erg fijn omdat ik met mensen kan praten die precies weten hoe ik me voel.

groetjes Lucy
16:31 01-05-2010
Hoi Danielle,
Je bent een ander mens geworden na de overval dat kan je niet meer veranderen. Dat is moeilijk. het is een gevecht met je zelf.
Je krijgt hier op een gegeven moment rust in omdat je door goede hulp weer rust in je hoofd krijgt. Ook dit met goede en slechte dagen. Je gaat anders over dingen denken. Wat je wel en niet belangrijk vind. Ik ben er moet ik zeggen op sommige punten op vooruit gegaan.

sterkte
22:24 30-04-2010
Op dit moment zijn mijn klachten meer geestelijk.
chaotische
Weinig intresse in andere mensen
Sla weinig op... ene oor in andere uit
Leef af en toe in mijn eigen wereld (thuis heb ik daar niet zoveel last van maar op mijn werk wel)
Kort voor de kont als mensen bij me komen klagen over kleine dingen.
En zo was ik niet ik had orde in mijn hoofd op mijn werk in mijn huishouden.

groeten Danielle
00:29 30-04-2010
Beste Lucy en Danielle,

Wat jullie meegemaakt hebben is echt heel heftig, Heleen en Wendy zijn daar ook duidelijk over. Helaas kunnen ze, net als ik, zeggen dat we ervaringsdeskundigen zijn geworden.

Ik wil dan ook van mij uit onderstrepen:
Ga hulp vragen!

Je kunt niet zonder professionele hulp.
Die moeten zich dan ook wel proffessioneel opstellen. Bij mij is slachtofferhulp ook thuis geweest, diverse malen zelfs, ik kan het nu niet zien maar zeker een keer of 6. Bel ze dan ook op en zeg dat je dat van hun verwacht.

Heel veel sterkte ermee en laat nog eens wat van jullie horen

groeten

Hans
21:51 29-04-2010
Hallo Danielle,
Elke keer als ik weer een nieuw iemand op de site zie krijg ik kippenvel. Dit doordat wij weten wat je nu door maakt. Ik denk dat de meeste onder ons denken dit kan ik zelf wel aan. Maar na een tijdje kwamen we er achter dat er toch hele goede hulp bij nodig is om met dit te leren omgaan.
Ik heb in het begin ook heel veel kunnen praten met mijn man en vrienden. maar dat is niet genoeg. Zoals je al zei zij gaan gewoon door met het leven en dat van jou staat nu eigenlijk stil. Nu ben je alles nog aan het afspelen in je hoofd en heb je verdriet. Als je het niet onder goede begeleiding probeert er mee te leren omgaan dan sla je de kwaadheid die je ook in je lichaam heb op. En dan ga je jezelf af reageren op de persoon waar je het meest van houd want dat is vertrouwd en die houd toch wel van je (dit uit eigen ervaring). Ik ben na 5 jaar in een posttraumatische stress stoornis gekomen omdat ik het in het begin niet goed heb aan gepakt. Ik dacht ook dat lukt mezelf wel niemand bij nodig. Ook wel omdat ik dacht ze zullen me wel een aansteller vinden. En ik dacht dat de gedachten die ik had veel te overdreven was. Maar nu ik na 4 1/2 jaar eindelijk de goede hulp heb en daar nu al 1 1/2 jaar bij loop merk ik dat het de goede kant op gaat. Het zal nooit meer helemaal weg gaan maar je leert er mee om gaan. Soms gaat het je dan makkelijker af en dan heb je ook weer eens een paar moeilijke dagen.
Een heel verhaal maar zoek hele goede hulp want dat kan je goed gebruiken

Heel veel sterkte
23:19 27-04-2010
Hallo Wendy,

Ik heb tegen de gene van slachtoffer hulp gezegt dat de drempel erheen gewoon heel hoog is voor mij.Maar ze gaf echt aan om daar heen te komen ze heeft zelfs daarna nog twee keer gebeld.
Ik denk ook dat ik inderdaad even naar de huisarts moet want ik wil gewoon iets meer rust terug in mijn hoofd.Ik ben een type die altijd zo iets heeft van dat los ik zelf wel op maar het is op dit moment niet te doen. Ik heb een man en dochter van twee waardoor ik overdag redelijk druk ben met haar maar ik wil niet dat zij mijn angst voelt.

Groeten Danielle
Geantwoord op: 13:16 28-04-2010

Hoi Danielle,

Kinderen voelen heel erg goed de angst van een ouder aan. Je kan dit niet alleen oplossen. Je hebt een hele traumatische gebeurtenis meegemaakt en dat mag en kan je niet zomaar wegstoppen.
Maak zo snel mogelijk een afspraak.

Wat voor lichamelijke of geestelijke klachten heb je?

Veel liefs Wendy

23:03 26-04-2010
Bedankt voor je reactie vind ik fijn.
Heb wel contact gehad met slachtofferhulp via de telefoon.
Moest een afspraak maken maar op dat moment was er heen gaan een grote stap voor mij. Heb wel veel gepraat met mijn familie hielp ook erg goed alleen ik was opzoek naar mensen die snappen wat ik voel .Mijn collega heeft het heel anders beleeft dan mij en heeft volgens haar er ook geen last meer van.(wat ik heel fijn voor haar vind). En voor de rest iedereen gaat gewoon verder alsof het allemaal al weer ver achter ons ligt snap ik wel hoor maar mij lukt het gewoon niet.

groeten Danielle
Geantwoord op: 09:36 27-04-2010

Hoi Danielle,

Ik vind het van slachtofferhulp slecht dat jij daarheen moest. Bij mij is ze toen aan huis geweest.
Heb je er al over na gedacht om een gesprek met je huisarts te hebben en vragen voor een verwijs naar een psycholoog.
Mijn advies is echt zoek goede hulp meid...je hebt het echt nodig. Anders krijg je lichamelijke en geestelijke klachten. Misschien heb je er al last van.

Veel liefs Wendy

14:49 26-04-2010
Hallo,

Afgelopen December ben ik samen met mijn collega ook overvallen.
Wij waren aan het werk 23:00 sluit de zaak en om 22:55 gaat de deur open ik zie nog net iemand gebukt langs de balie komen ik denk nog bij mezelf dat is mijn broer die een geintje uithaalt. Maar helaas voor ik het weet staat er iemand met een pistool op mijn hoofd gericht ik moet gaan liggen mijn collega heeft het dan nog niet eens door. Er komt iemand met zijn voet op mijn rug staan en ik verlam gewoon mijn collega protesteerd en maakt hem kwaad hij gooit haar op de grond.Die bij mij staat gaat nog harder op me staan .Het blijkt dat ze met z'n vieren zijn er staan er namelijk nog twee bij de kassa. Ze nemen alles mee uit de kassa uit de kluis onze telefoons we moeten blijven liggen en voor je het weet is het heel stil om je heen en huil ik gewoon en wil ik naar huis.Maar ja dat gaat niet want dan begint het verhaal vertellen pas.
Ik ben de volgende dag gewoon weer een het werk gegaan.Heb gevraagd of mijn werkgever een avond bij ons wou blijven nou wel geteld 1 avond en daarna zei hij ik moet ook aan mijn eigen privetijd denken. Dus heb tijdelijk spitsen gedraaid en nu het weer langer licht is werk ik weer avond
Maar ik merk dat het op en neer gaat ik vertrouw niemand ben chaotische in mijn hoofd terwijl ik dat nooit was.Kan me niet genoeg openstellen meer voor andermans problemen. ik Was Bedrijfleidster maar ben ermee gestopt.Zo belangrijk als het werk altijd voor me was zo doet het me nu niet zoveel meer.Nou speelt ook mee dat mijn werkgever raar gereageerd heeft op alles de eerste vraag was bijv. hoeveel geld zat er in de kassa ? Terwijl wij behoefte hadden aan een knuffel.
Geantwoord op: 16:41 26-04-2010

Hoi Danielle,

Dat is ook heel heftig wat je hebt meegemaakt. Je schrijft ook dat je chaotisch bent in je hoofd. Heb je slachtofferhulp of psychologische hulp gehad?
Dat raadt ik je wel aan.
Kijk ook eens op mijn forum daar staan verhalen op over psychologische hulp en emdr.

Ik wens je heel veel sterkte!!

Je kan hier altijd terecht met je verhaal.

Veel liefs Wendy

Berichten: 61 t/m 75 van de 271.
Aantal pagina's: 19
Nieuwer2 3 4 [5] 6 7 8Ouder